GALLER ZAMANLARI 6 / Efsane Alper

Efsane Alper

GALLER ZAMANLARI 6

Türkiye’de yaşarken de hayvanlarla insanlardan daha iyi anlaştığımı düşünürdüm ama Cardiff’te yaşarken bu düşüncem kesinlikle gerçeğe bürünmüştü. Yaşadığım ev Cardiff’in birkaç büyük parkından biri olan Bute Park’ın çok yakınında. Bute Park bir gölün etrafında yapılanmış bir park. Hatta bundan yirmi yıl önce o gölde yüzülüyormuş da, ancak bugünlerde gölde sadece kazlar, ördekler ve kuğular yüzüyor ama küçük kayıklarla yada deniz bisikletleri ile gölde dolaşabiliyorsunuz.

Oraya ilk gittiğimde kazlar çok ilgimi çekmişti. Onlarla arkadaş olmak istediğimi söylediğimde, yanımdakiler bana uzaylıymışım gibi bakmışlardı. Ama ben kararımı vermiştim; kesinlikle kazlarla arkadaş olacaktım. Her gün düzenli olarak parka gitmeye başlamıştım. Bir gün tam gölün kenarında yürürken bir Kanada kazının bağırmasıyla durdum. Bence benimle konuşuyordu. Ve karnı açtı. Eve gittim, kalan ekmekleri ufalayıp tekrar parka döndüm. Bana bağıran kaz aynı yerinde duruyordu, ona ekmekleri attım. Hepsini yedi, yanına birkaç kaz daha gelmişti. Ertesi gün kazlar için yem aldım ve yine aynı yerde kazlara yem verdim. Sonra yavaş yavaş onların karaya çıkabilecekleri bir köşeye doğru ilerledim ve bekledim. Bunların hepsi günlerle oluyordu. Yavaş yavaş yanıma gelmeye başladılar. Sonra elimden yemeğe başladılar. Sonra Kanada kazı olmayan diğer kazlarda yanıma gelmeye başladı. Sonra onlar da elimden yemeğe başladılar. Onlarla iletişimde olmak beni çok mutlu ediyordu. Sanki beş yaşıma geri dönmüştüm.

Artık her gün parka gitmeye başlamıştım. Kimi zaman saatlerce parkın etrafında yürüyerek bütün kazlara yemek veriyordum. Bir süre sonra kazlar onlara dokunmama izin verdiler. Artık ben parka geldiğim zaman hepsi etrafımı sarıyorlardı. Ben de hem onları besliyor hem de onlara sarılıp, onları öpüyordum. Kimi zaman kuçağımda bile oturuyorlardı. Benim evcil hayvanlarım gibi olmuşlardı.

Tabii bu garip durum parka gelenlerin de dikkatini çekmeye başladı. Çünkü bazen ben önde onlarca kaz arkamda yürüyüş yapıyorduk. Fotoğraflarımızı ve videmouzu çekmeye başlamışlardı. Bir süre sonra parkın müdavimleri bana ‘Kaz Kadın,’ ‘Kazlara Fısıldayan Kadın’ demeye başladılar. Her gün o parkta kazlarla geçirdiğim zaman benim bütün üzüntülerimi, acılarımı, hayal kırıklıklarımı alıp götürüyor, o anlarımı kahkahalarla geçirmeme vesile oluyordu. Yaklaşık birkaç ay sonra kazlarıma kuğular da katılmaya başladı. İlk başlarda kuğular kazlarımı terörize etmeye çalıştılarsa da sonunda hep birlikte avucumdan yemlerini yemeği öğrendiler. Artık kuğulara da dokunabiliyor hatta onları da öpüyordum. Ayrıca yavrular doğduğunda yavrularına dokunmama da izin veriyorlardı. Her ne kadar kuğular da aramıza katıldıysa da  benim kazlarımla ilişkim kesinlikle bambaşkaydı.

Cardiff’te yaşarken benim için en unutulmaz ve mutlu zamanlar kazlarımla geçirdiğim zamanlardı. Bugün bile kendimi mutsuz hissettiğimde onlarla olan videolarıma bakıyorum. Hayatımda beni en çabuk iyileştiren ve her şeyden çok mutlu eden tek şey vahşi yunuslarla yüzmek. Aman yanlış anlaşılmasın havuzlardan söz etmiyorum. Açık denizlerdeki yunuslardan bahsediyorum… Onlarla Hint Okyanusu’nda, Atlantik Okyanusu’nda ve Kızıldeniz’de belirli aralıklarla yüzüyorum. Onlarla yüzerken yaşadıklarımı kelimelere dökmek çok zor. Ama onlara ulaşamadığım bir dönemde kazlarım da beni yunuslar kadar mutlu etti ve iyileştirdi.Türkiye’de yaşadığım zamanlarda  ise insanların açtığı derin yaraları atlarla iyileştirmeyi öğrenmiştim.

Belki otistik olmanın bir sonucu (otistiklerin büyük çoğunluğu da insanlardan çok hayvanlarla anlaşabiliyor), belki de değil… Sonuçta Cardiff’te yaşadığım tecrübelerden sonra doğanın ve hayvanların iyileştirme gücü benim rehberim oldu. Hayatımın en zor zamanlarında, kendimi çıkmazda hissettiğimde, acıların artık dayanma gücümü sınadığı her zamanda da beni iyileştirenlerin hayvanlar ve doğa olması yaşama bütün bakışımı değiştirdi. O nedenle de Galler zamanları benim için büyük değişimlerin ve dönüşümlerin zamanı haline geldi….

 

Küçüçük bir göldü.

Beni bana dönüştüren,

Bana yol gösteren,

İçimdeki ateşi söndüren.

Ve ben onca yaşanmışlıkla,

Ve sırtımda onca ağırlıkla

Yürümeye çabalarken,

Bana durmayı, dinlemeyi öğreten

Küçücük bir göldü…

 

 

•