HALKIN SESİ OLMAK / Devrim Altıkulaç

Devrim Altıkulaç

HALKIN SESİ OLMAK

72 yılının baharında teyzem ağlıyordu. Hüngür hüngür, "Onlar daha çocuktu..." Oysa gazeteler "teröristler" diye söz ediyordu onlardan. Teyzem ağladı, ben onun yanında ona bakıyordum. Suskun. Anlamamıştım, kafam karışmıştı. Teyzem teröristlere ağlıyordu...

Ben ağlamamıştım,

Ben hiç ağlamamıştım hayatımda. O yılın Ocak ayına kadar. O ayın yirmi dördü idi. Televizyon açıktı, altyazı geçiyordu bilmem hangi kanalda siyah bir bant ile. Arabasını havaya uçurmuşlardı... Hiç tanımadığım, ama yaşantımın içinde olan ağabeyimi, dostumu aldılar benden, bizden.

Hep eksilttiler bizi. Hep aldılar ağabeylerimizi, kardeşlerimizi, dostlarımızı. Öldürmekle yok edilemeyince düşünceler, artık hayatlardan çalınıyor, hem hukuka (!) dayanarak.

Bugün hapse tekrar girerken gururla gülümseyebilen, o zamansız beyaz saçlı adama baktığımda, başkaları adına utanıyorum.

Artık hiç dinleyemesem de "Şu sılanın ufak tefek yolları, ağrıdan, sızıdan tutmaz ellerim..." içimde asla dinmeyecek bir öfke birikiyor...

•