Efsane Alper
GALLER ZAMANLARI 1
Absürd bir tiyatro oyunu yazdım hayatım oyunumdan daha absürt oldu. Tiyatro oyunum adı “Mi Minör’dü. Yıllar önce (Şu anda sanki başka bir yaşam zaman diliminde gibi hissediyorum.) Gezi Parkı protestolarının hemen ardından Mi Minör’e yönelik suçlamalar ve karalamalar yüzünden ülkeyi bir gecede bir bavulla terk edip Galler’e geldim. Osman Kavala’nın da içinde olduğu dava sanıklarından bir tanesi olmam nedeniyle hâlâ yargılanıyorum. Suçum Mi Minör’ü yazmak…
Bu konuyu uzatmayacağım ama neden burada olduğumu bilmeyenler için küçük bir açıklama olsun istedim çünkü bu topraklara ayak bastıktan sonra hayatım öylesine değişti ki. Bu süreçte emin oldum ki biz yazarların hayal gücü yaşamın kurgusu yanında çoğu zaman o kadar kısır kalıyor ki…
Yaşadıklarımı yazsam roman olur demiyeceğim çünkü roman olmaz, herşeyi yazarsam okur inanmaz. Ben de inanmazdım… Olanlara, yaşananlara bakınca yaşamın kimseye hiçbir şeyi inandırma çabasının olması belki de onu böylesine yaratıcı kılıyor… İster inan ister inanma, önüne çıkanı yaşamaktan başka çaren yok…
Galler’e ilk geldiğim yıllarda Cardiff’te yaşadım. Baş uçumda hep bir radyo vardı. Her sabah gözlerimi radyodan gelen sesle açıyordum. Yataktan kalkar kalmaz ilk yaptığım şey ise havayı kontrol etmekti. Aradan geçen yıllar radyo alışkanlığımı değiştirdi. Artık sabahları radyomun sesine ihtiyaç duymuyorum. Ama yataktan kalkar kalmaz hâlâ havanın nasıl olduğuna bakıyorum. Burada yaşayanların en çok şikayet ettiği yağmurlar ve bulutlu havalar benim nimetim. Yağmurda yürümek, koşmak, kimi zaman anlamsızca ıslanmak beni her zaman mutlu etti, etmeye de devam ediyor. Yağmurda ıslanmak sanki bedenimle başka bir ilişki kurmamı sağlıyor. Sanki ıslandıkça duyularım daha çok bana ait oluyor.
Burada yaşamaya başladığımda kendimi hiç sürgünde hissetmedim. Ama sürgünlüğün sert tokatını birkaç yıl sonra ağır bir biçimde yediğimi de itiraf etmeliyim. İlk zamanlar hayatım boyunca yaşamak istediğim Galler’de olmanın mutluluğu her şeyin üzerini kapatmama yetiyordu.
Sabahları radyoda konuşanların sesleriyle uyanıyordum. Ama söylediklerini tam olarak anlayabilmem mümkün değildi. Yine de radyo ile uyanmak beni rahatlatıyordu. Belki de yıllarca benimle aynı dili konuşan insanlarla aslında hiçbir zaman aynı dili konuşmadığım gerçeği ile yüzleştikten sonra hakim olmadığım bir dili dinlemek huzur veriyordu.
Anladığımı ve anlaşıldığımı, anlayacağımı ve anlaşılabileceğimi düşündüğüm onlarca yıldan sonra en yakınlarımın bile beni hiç anlamamış olması… Yaşanan onca hayal kırıklığı, suçlamalar, yalanlardan sonra o zamanlar çok da hakim olmadığım ingilizce ile anlaşmaya çalışmak yada çalışmamak benim kalkanım olmuştu. Aylarca bana söylenenleri anladığım halde konuşmadım, konuşmaktan çekindim, hatta konuşmaktan utandım. Sanki yanlış yaparsam… Sanki yanlış anlatırsam… Sanki yine yargılanırsam…
Dile hakimiyet, dili kullanma şekli, dilin bizi şekillendirme biçimi o zamanlar yoğun bir şekilde dikkatimi çekmeye başlamıştı. Ve o zaman fark ettim ki sanal bile olsa aynı dili konuşanlar birbirlerini gerçekten daha yakın hissediyorlarmış. Bu yakınlığın sahteliği ise kolayca göz ardı edilebiliyormuş… Sonuçta dil, kültürün önemli bir belirleyicisi değil mi? Peki ama aynı dili konuştuğum insanları kara delikler kadar uzak hissederken, dillerini hiç bilmediğim (Galce), daha önce hiç görmediğim bu insanları kendime bu kadar yakın hissedebiliyorsam eğer, algı mı dil mi daha önemli? Bildiğimi sandığım insanlara bunca yabancı, yabancı olması gerekenlere bunca yakın hissetmek… Bu duygum geçen yıllarla birlikte ne yazık ki hiç değişmedi. Galler benim evim oldu. Buradaki insanları çok daha iyi anlıyorum, onlarda beni ve bir zamanlar bildiğimi sandığım insanları ise hiç bilmediğimi, bilemeyeceğimi ve ne yazık ki bilmek istemediğimi kabul ettim.
Galler’e ilk geldiğim zamanlar benim için açıklanması zor zamanlardı ama yıllar geçtikçe, yaşam ardı ardına beni sürükledikçe gördüm ki açıklanması zor zamanların ardı arkası kesilmiyormuş meğer…
Sözcükler, imgeler, düşünceler yaşananlar sıraya girmiş, biri bitmeden diğeri başlıyor, bense klavyenin başında herşeyi bir zaman zincirine koymaya çalışıyorum. Bir yandan da kendi kendime konuşuyorum. Kendi kendime, içime içime… Galler zamanlarının zamansızlığı…
Bir yandan her şeyi unutmak isterken, bir yandan her şeyi anı anına hatırlamak. Unutamamak nasıl bir yük kimse bilemez. Galler zamanlarımı yazmak istiyorum çünkü hatırlamak istemediğim her şey baloncuklara dönüşmüş etrafımda dönüp duruyor. Baloncuklar bir türlü yok olmuyor. Unutamamanın ağır yükü ile yaşamak… Belki her şeyi sözcüklerle, tümcelerle, anlamlara dökebilirsem…
Dünü, bir hafta öncesini, bir ay öncesini, on yıl öncesini, öncesinin öncesini hatırlatan bir not defteri var beynimde; kimi zaman bana rağmen yaşadıklarımı not alan, kimi zaman bana rağmen yaşadıklarımı anı anına hatırlatan. Ve kimi zaman canımı çok ama çok acıtan. Yazarken tüm bedenimi yakan ateş. Hızla atmaya başlayan kalbim. Yine de yazmayı istemek… En çok da buraya ayak bastığım andan itabaren beni bir anne şevkatiyle sarıp sarmalayan bu toprakları yazmak. Bu toprakların beni nasıl yeniden doğurduğunu, beslediğini, büyüttüğünü, eğittiğini, esnettiğini yazmak… Ve her şeye rağmen devam edebilmenin hikayesini paylaşmak… Her şeye rağmen…
E-Bülten
Bültenimize abone olun ve en yeni güncellemelerimizi doğrudan gelen kutunuza alın.
Yorum Bırakın