JOHN HÉBERT – SOUNDS OF LOVE (2022) / Turgay Kantürk

Turgay Kantürk

JOHN HÉBERT – SOUNDS OF LOVE (2022)

Besteci ve basçı Charles Mingus'un efsanevi varlığı yadsınamaz. Caz tarihinde aşılması zor bir zirve olarak duruyor. Dehasına yapılan övgüler genellikle yetersiz kalıyor. Onun yaptıklarını geliştirmenin, daha da yükseğe çıkarmanın bir yolu var mı bilinmiyor? Herkes bu arayışın ürünlerine çalışıyor ve bunu denemekten yılmıyor müzisyenler. Mingus'un vizyonunun genellikle gözden kaçırılan bir özelliği de müziğini çalmak için güçlü, bireysel sanatçılardan oluşan topluluklar yaratma yeteneği ve tüm zamanların en iyilerinden bazıları olarak tarihe geçmiş toplulukları bir araya getirmekte usta.

1990'ların ortalarında New York'a yerleşen John Hébert, Andrew Hill, Paul Bley, Mary Halvorson ve Uri Caine liderliğindeki gruplarda çalarak kendi kuşağının en çok aranan basçılarından biri oldu.  John Hébert’in, uzun süredir Mingus'un müziğinden etkilendiği söylenebilir. Efsanenin vizyonunun ve tonunun netliğini Hébert'in zihnine kazıyan, Mingus'un 1975 Atlantik kaydı Changes One olmuş. Albümün müziğini ve topluluk akıcılığını doğrudan ilham kaynağı olarak kullanan Hébert, 2011'den 2013'e kadar bir dizi performans ve Mingus'un ruhunu yakalamak niyetiyle bir grup oluşturmuş.

Hébert bu albüm için de uyumlu ve Mingus'un ustalığına yakışır bir kadro oluşturmak istemiş. Fred Hersch, Mingus'un uzun zamandır piyanisti Jaki Byard ile çalıştığı için piyano için en doğal seçimdi. Saksofoncu ve besteci Tim Berne, New York'un Downtown sahnesinde izlediği ve Hébert'in kendini kaptırdığı bir müzik adamıymış. Trompetçi Taylor Ho Bynum ve davulcu Ches Smith’in bu albüm için uygun seçimler olduğunu ve bir kez daha her türlü müzikal zorluğun üstesinden gelmeleriyle kanıtlamışlar.

Müzisyenler ilk provalardan önce birbirleriyle hiç çalmamışlardı. Onların zıt sesleri, hem Hébert'in müziğinde bir araya gelmiş ve hem de hâlâ ayrı durmalarını sağlamıştı. Bu sanırım Hébert'in istediği ve amaçladığı bir şeydi. Mingus'u amaçladığı gibi gerçek kişilikler ve tarzlar arası bir denge olmuş ortaya çıkan müzik.

Hébert, bu grubun bir repertuar grubu olmasını istemedi. Çoğunlukla Changes kaydından yola çıkarak, bir avuç Mingus parçasının aranjmanlarını geliştirdiler. Diğer parçalar, grubun lideri tarafından, Mingus'un stiline hafiften biraz daha fazla selam vererek, doğaçlama yazılmışlar.

Grubun ilk performansı 2011'de gerçekleşmiş ve Hébert onları 2013'te kısa bir Avrupa turuna çıkarmayı başarmış: Sounds Of Love kaydı, Lugano'daki Jazz in Bess'teki canlı performans (İsviçre, 27 Mart 2013).

Albüm, Ho Bynum'un hararetli ve ifadeci trompetiyle başlıyor ve Hersch'in noktacı piyanosunun, Hébert'in “Constrictor” adlı eserine öncülük etmesiyle açılışı yapıyor. 

Derken Smith'in davulları sahne alıyor, grubun etkileşimini gösteren gevşek örgülü, ama ince bir parça olan  “The Blank-Faced Man”le devam ediyor.

Hébert'in fantastik solo bas özelliğinin önde başladığı ve sonlara doğru yerini alto saksafona bıraktığı “Duke Ellington's Sound of Love”, topluluk uyumuna 12 dakikalık şahane bir örnek oluşturuyor.

John Hébert'in “Love What?” Mingus'un “What Love?” adlı klasik olmuş parçasına yanıt olarak yazdığı parçanın düşük temposu ortalarda tam bir doğaçlama şölenine dönüşerek ortamı ısıtıyor.

Mingus'un blues'lu “Remember Rockefeller at Attica”sının ritmik yapısı, solo için sunduğu inanılmaz olanaklarla parçayı heyecanlı kılıyor ve grup üyeleri bu durumdan fazlasıyla yararlanıyor. 

Kayıt, Hébert'in Mingus'un “Sue's Changes”ini özgürce yorumladığı bir parça olan “Frivolocity” ile sona eriyor.

Bu albümden anlaşılabileceği gibi, zirve yapanlara öykünmek yerine onları anlamaya çalışmak, onları onurlandırmanın en güzel yoludur. John Hébert, bol miktarda Mingus solusa da, Sounds of Love'da bizi de yeni tadlara doğru bir yolculuğa çıkarıyor; geçerken Charlie Mingus’a bir selam çakıyoruz bizler de!

John Hébert - bas
Taylor Ho Bynum - trompet
Tim Berne - alto saksafon
Fred Hersch - piyano
Ches Smith - davul ve perküsyon

Sounds of Love - Spotify